Bloog Wirtualna Polska
Są 1 094 664 bloogi | losowy blog | inne blogi | zaloguj się | załóż bloga
Kanał ATOM Kanał RSS

Zdjęcia w galeriach.


Dlaczego sztuka ma być nie jadalna???

Nie polecam jedzenia kredy, farby, ani ołówków. Ale sztuka może być oczywiście jadalna.
Kupujemy w sklepie bezy, wycinamy elementy z tektury i mamy:

Herbatniki sklejamy mieszaniną wody, cukru i soku z cytryny. Można zbudować tak całe miasto:

 A kukurydziane chrupki? Koniec moczymy w wodzie i przyklejamy do następnej chrupki w ten sposób możemy szybko stworzyć ciekawą przestrzenną formę, którą na koniec zjadamy ze smakiem

komentarze (0) | dodaj komentarz

IZA WOLSKA MALARSTWO marzec 2009 GALERIA CENTRUM


IZABELA WOLSKA
Urodzona 25 lutego 1982 roku w Szczecinie. Studia w Wyższej Szkole Sztuki Użytkowej w Szczecinie. Dyplom z grafiki w 2005 roku w pracowni prof. Andrzeja Załeckiego. Temat dyplomu: „Bajki Świętaka", ilustracje do prozy poetyckiej. Zajmuje się malarstwem (akryl, olej), grafiką i rysunkiem, najczęściej malarstwem pejzażowym. Wystawa indywidualna: „Łąki Żytopienne", Cafe Galerya w Szczecinie. Udział w wystawach: Szczecinek, Golczewo, Kościół w Marianowie, wystawa na Deptaku Bogusława, Klub XIII Muz, wystawy studentów Wyższej Szkoły Sztuki Użytkowej, klub Patelnia36 w Sosnowcu, klub Delta w Szczecinie.

komentarze (0) | dodaj komentarz

Warsztaty malarskie w Boguszowie - Gorcach styczeń 2009


Nasze zajęcia tak się spodobały, że Dyrekcja Centrum Kultury w Boguszowie-Gorcach postanowiła skorzystać z naszych usług po raz kolejny. Tym razem malarstwo. Pierwszy dzień rozpoczęliśmy od malarstwa na szkle. Płytki czarnego szkła, szybko zamieniły się w prawdziwe arcydzieła. W drugim dniu powstał największy portret grupowy na świecie. Nad Boguszowem rozciągnęła się bardzo kolorowa aura i wszyscy na moment zapomnieli, o zimowej szarudze.


komentarze (0) | dodaj komentarz

MASKI Z BANDAŻU GIPSOWEGO

 

Troszkę bandażu gipsowego, oliwka lub rzadki krem, woda i nożyczki. To wszystko czego nam potrzeba, żeby zrobić odcisk lub maskę.

 Część ciała przeznaczoną do odbicia smarujemy oliwką. Bandaż tniemy na małe kwadratowe kawałeczki (około 2x2cm). Na posmarowaną twarz  kładziemy powoli i dokładnie małe kawałki gipsowego bandażu i palcami dopasowujemy je do twarzy. Oczywiście kawałki  przed nałożeniem moczymy w wodzie. Pamiętajmy, że nasz model musi oddychać, więc pozostawmy mu otwory na nos. Teraz model może sobie poleżeć i poczuć delikatne ciepło na twarzy. Gdy gips stwardnieje wystarczy, że uśmiechnie się napnie mięśnie twarzy i maska odejdzie sama. Można ją potem pomalować lub zrobić z jej wnętrza następne odciski np. z mokrych liści.



komentarze (7) | dodaj komentarz

STYROPIANOWE PATCHWORKI


 

Patchwork - metoda szycia, w której zszywa się małe kawałki materiału (o podobnych geometrycznie kształtach, np. patchwork z kawałków trójkątnych) w większą całość, tworząc nowy wzór. Słowem tym określa się także pracę wykonaną tą techniką.

Źródło: „http://pl.wikipedia.org/wiki/Patchwork"

Z dziećmi raczej niewykonalne w tradycyjnej formie. Ale zawsze możemy delikatnie zmodyfikować i wszyscy będą zadowoleni.                                                              

Potrzebne nam: gruby kawałek styropiany, nóż do tapet, cienkopis, różne skrawki materiałów, nożyczki, plastikowy nóż.

Na styropianie rysujemy projekt patchorku cienkopisem, tworzymy barwne kolorowe plamy, raczej unikamy kresek. Taki rysunek nacinamy wzdłuż linii na głębokość około 1 cm. Wycinamy ze skrawków materiału  kawałki zbliżone kształtami do naszych narysowanych plam (troszkę większe). Kładziemy je na styropian i przy pomocy plastikowego noża wciskamy ich krawędzie w rowki. I tak tworzymy kolorowy patchwork.

powodzenia


komentarze (0) | dodaj komentarz

ZAPOMINAMY NA MOMENT O PĘDZLACH


Spróbujcie malować wszystkim innym, oprócz pędzli. Polecam palce, dłonie, stopy. Wałki, pędzle bardzo dużych rozmiarów widelce, gąbki itp. Bądźmy kreatywni łammy standardy. Dzieci będą zachwycone.
;-)

komentarze (0) | dodaj komentarz

MARMURKOWY PAPIER

  
Marmurkowy papier

   Sprawa prosta banalnie. Bierzemy dużą kuwetę, nalewamy wody i rozlewamy na powierzchni farby olejne, mieszamy, mieszamy, mieszamy. Na tak powstały kolorowy kożuch kładziemy delikatnie arkusz papieru. Powoli przeciągamy, wyciągamy i gotowe. Wspaniały oryginalny kolorowy papier. Bardzo trwały, można wykorzystać go do robienia okładek, pudełek, pakownia, widokówek itp.
powodzenia

komentarze (0) | dodaj komentarz

ŚLADAMI GUTENBERGA warsztaty technik graficznych 26-30 stycznia 2009

 
Na zlecenie CENTRUM KULTURY w Kamiennej Górze zorganizowaliśmy warsztaty w czasie ferii zimowych.
Temat "Śladami Gutenberga"
przybliżyliśmy młodym grafiką podstawowe techniki graficzne. Powstała ogromna ilość odbitek. Dzieciaki umazane farbą drukarską drukowały bez przerwy. Z powodu dużego zainteresowania, z ledwością udało nam się zakończyć warsztaty. Wszyscy obiecali, że w domu będą kontynuować temat. Magia drukowania ogarnęła społeczeństwo.
Wspaniale.



komentarze (0) | dodaj komentarz

ZAPOMNIANA CERAMIKA DOLNOŚLĄSKA - warsztaty w Kamiennej Górze styczeń 2009

  Zapomniana Ceramika Dolnośląska

Od 19 do 21 styczna młodzi mieszkańcy Kamiennej Góry uczestniczyli w warsztatach ceramicznych. Warsztaty zorganizowaliśmy na zlecenie Centrum Kultury w Kamiennej Górze. Na początku poznaliśmy trochę techniki, żeby potem ostro wziąć się do dzieła. Zaczęło się od naczyń. Poprzez anioły i koty doszliśmy do architektury Dolnego Śląska. Zużyliśmy 40 kilo gliny i zjedliśmy 2 kilogramy herbatników.  


Było fajnie.

komentarze (0) | dodaj komentarz

A było nas siedemdziesięcioro........ Warsztaty ceramiczne w Boguszowie-Gorcach styczeń 2009


 


W zasadzie było nas jeszcze więcej , ale tym razem nie daliśmy się zaskoczyć. Przygotowaliśmy tyle propozycji, że nikt nie mógł narzekać na brak zajęcia .Zużyliśmy przez całe warsztaty 120 kilogramów gliny. Zajęcia trwały kilka dni, więc poznaliśmy większość najważniejszych technik  Przy tak ogromnej liczbie uczestników, często robiliśmy przerwy na wspólne twórcze zabawy. Ilość prac po zakończeniu była oszałamiająca.
Mam nadzieję, że na następnych warsztatach w Boguszowie pobijemy rekord:  stu uczestników ;-) 



Na zdjęciu jedna grupka uczestników



komentarze (0) | dodaj komentarz

Warsztaty Wikliniarskie w Boguszowie-Gorcach styczeń 2009

 Żyjemy.

Warsztaty jak zwykle. Świetna zabawa, świetny program, pełen profesjonalizm. Ale zaraz. Raz, dwa, trzy, cztery, co jest? Pięć, dziesięć, dwadzieścia, czterdzieści. Siedemdziesiąt!!!

Tak na zajęcia przyszło raptem siedemdziesiąt dzieci. Są wszędzie. Z tyłu, z boku wszędzie. Zadają miliardy pytań, nacierają ze wszystkich stron. Powoli tracimy z koleżanką zdolność wydawania z siebie jakichkolwiek dźwięków. Nasze gardła odmawiają posłuszeństwa.

Mgła opada. Uspokaja się, dzieci realizują swoje projekty, wszystkim zaczyna coś wychodzić. Powstaje przeogromny bukiet wiklinowych kwiatów. Uff udało się. Było ciężko. Na szczęście zadowolenie na twarzach uczestników, rekompensuje nasze wycieńczenie. Zdjęć prawie brak, w ferworze pracy nie było kiedy ich zrobić. Minął pierwszy dzień warsztatów. Jeszcze trzy.



komentarze (0) | dodaj komentarz

DEKOROWANIE WNĘTRZ - policealne studium plastyczne

 

„DEKOROWANIE WNĘTRZ"

 

program autorski

                                         Policealne Studium Plastyczne I-IV semestr

Spis treści:

I           Cele kształcenia i wychowania

II          Treści nauczania

III         Założone osiągnięcia uczniów po zakończeniu edukacji

IV         Procedury osiągani celów

V          Ocenianie

VI         Ewaluacja programu

VII        Narzędzia badawcze

VIII       Bibliografia

 

I CELE KSZTAŁCENIA I WYCHOWANIA

1.      Przygotowanie do statusu odbiorcy i twórcy dziedzictwa kulturowego.

2.      Wyposażenie uczniów w wiedzę oraz umiejętności manualne i warsztatowe w zakresie kształconych dziedzin sztuk plastycznych.

3.      Rozbudzanie twórczej i refleksyjnej postawy wobec siebie i świata,  wartości estetycznych, etycznych i innych.

4.      Pobudzanie aktywności intelektualnej, kształtowanie postaw kreatywnych,  zainteresowań i zamiłowań w tworzeniu szeroko pojmowanej kultury plastycznej.

5.      Rozwijanie inwencji, wyobraźni i wrażliwości plastycznej uczniów poprzez własną aktywność twórczą oraz poznawanie najwybitniejszych osiągnięć sztuki.

6.      Wyrabianie umiejętności wnikliwej i wrażliwej obserwacji natury.

7.      Kształtowanie umiejętności interpretowania, wartościowania oraz świadomego korzystania  z szeroko pojętych zjawisk z zakresu sztuki.

8.      Pogłębianie zainteresowań uczniów poprzez poszukiwanie wiedzy, zdobywanie doświadczeń, działanie innowacyjne i eksperymentalne.

9.      Stwarzanie warunków dla twórczego rozwoju oraz indywidualnej artykulacji plastycznej osobowości ucznia, do integrowania wiedzy plastycznej na wszystkich przedmiotach artystycznych.

10.    Kształtowanie wrażliwości na świat i ludzi w oparciu o ogólnoludzkie wartości moralne,   etyczne i estetyczne zawarte w dziełach sztuki.

11.    Rozwijanie sprawności i umiejętności poprzez ukazywanie uniwersalnych metod posługiwania się środkami artystycznymi i technologicznymi.

12.    Systematyczne ukazywanie kultury i tradycji jako postawy ciągłości sztuki światowej

 i narodowej oraz czynnika ich twórczych przemian.

13.    Ukazywanie uczniom różnych funkcji sztuki - estetycznej, poznawczej, użytkowej,  emocjonalno - terapeutycznej, religijnej.

14.    Inspirowanie uczniów do aktywności twórczej, udziału w różnych formach konfrontacji artystycznych.

15.    Podejmowanie działań promujących uczniów aktywnych i szczególnie uzdolnionych.

Stwarzanie profesjonalnych warunków do dalszego kształcenia, w szczególności na studiach plastycznych.

 

II  TREŚCI NAUCZANIA

                                                  
 
                                                                   Formy użytkowe

 

Specjalizacja: dekorowanie wnętrz

 

l.   Środki wyrazu plastycznego a przestrzeń.

2.  Struktura i  budowa form przestrzennych.

3.  Analiza zachowań form przestrzennych w otoczeniu. Przestrzeń otwarta i zamknięta. skala 

     porównawcza,  oddziaływanie światła, koloru, faktury.

4.  Racjonalność, funkcjonalność, estetyka. ergonomia w kształtowaniu przestrzeni. Podstawy 

      ergonomii.

5.   Techniki i technologie oraz procesy technologiczne stosowane w pracach dekoratorskich.

6.   Materiały i surowce, narzędzia i urządzenia stosowane w projektowaniu i realizacji prac 

      dekoratorskich; bezpieczeństwo i higiena pracy.

7.   Systemy i formy notacji przestrzeni na płaszczyźnie - zasady perspektywy, aksonometrii,  

      ry­sunku technicznego i zawodowego; pełna dokumentacja projektowa.

8.   Różnorodne sposoby prezentacji projektów przestrzennych (modele, makiety) oraz zapisu 

      projektów. przestrzennych (m.in. zapisy cyfrowe).

9.   Projektowanie przestrzenne a inne działania artystyczne.

 

semestr I

 

Ustalenia terminologiczne: projektowanie przestrzenne, architektura wnętrz, aranżacja wnętrz dekoratorstwo

Dekoratorstwo - rozumienie pojęcia, zakres.

1. Przestrzeń - metody budowania, kształtowania i oddziaływania. Kompozycja, kolor,

     faktura, światło, wykorzystywanie złudzeń optycznych;

2. Rzutowanie, aksonometria, perspektywa - wprowadzenie do zagadnień;

  

    zaliczenie semestru: wykonanie kompozycji płaskiej i makiety na ustalony temat,

    sporządzenie rzutu widoków i  aksonometrii makiety, propozycja tematu dyplomowego, 

    czynny udział w korektach

 

semestr II

1.Techniki dekoratorskie:

a)masy plastyczne

b)stolarstwo

c)sztukatorstwo

d)graficzne

e)fotograficzne

f)malarskie, witraż,

g)rzeźbiarskie

Podstawy technologii, dokumentacja projektowa charakterystyczna dla poszczególnych technik

2. Rzutowanie, aksonometria, perspektywa, makietowanie

 

zaliczenie semestru: projekt detalu, lub dekoracji - wykorzystanie zdobytej wiedzy technologicznej, plastycznej i projektowej, inwentaryzacja wybranego wnętrza i plansze prezentacyjne, wybór tematu dyplomowego, szczegółowe ustalenie zakresu pracy, czynny udział w korektach

 

semestr III

1. Praca nad projektem dekoratorskim zinwentaryzowanego w semestrze II lub innego

    wnętrza, ustalenie funkcji i zakresu opracowania.

2. Realizacja projektu dyplomowego

3. Sporządzanie dokumentacji projektowej

 

zaliczenie semestru: sporządzenie projektu dekoratorskiego (makiety, plansze, opis techniczny i dokumentacja projektowa), praca nad projektem dyplomowym, czynny udział w korektach

 

semestr IV

1. Sporządzenie koncepcyjnego projektu dekoratorskiego wnętrza (plansza) i projektu detalu

    w wybranej technologii. Szczegółowe studia technologiczne

2. Praca nad projektem dyplomowym

 

zaliczenie semestru: sporządzenie plansz  i szczegółowej dokumentacji detalu

zaawansowana praca nad projektem dyplomowym, czynny udział w korektach

 

III ZAŁOŻONE OSIĄGNIĘCIA UCZNIÓW PO ZAKOŃCZENIU EDUKACJI

1.      Kreatywne myślenie i działanie, wyrażanie własnych poglądów artystycznych.

2.      Świadome posługiwanie się językiem plastycznym w zakresie dekorowania wnętrz.

3.      Umiejętne łączenie zasad funkcjonalności, estetyki, techniki i technologii.

4.      Czytanie i sporządzanie dokumentacji projektowej.

5.      Opanowanie warsztatu technicznego i technologicznego w zakresie dekorowania 

         wnętrz.

6.      Bezpieczne i sprawne posługiwanie się narzędziami i urządzeniami oraz praktyczne     

        wykorzystanie  sprawności technicznych do realizacji zadań.

7.     Wykorzystanie zdobytej wiedzy i umiejętności do realizacji projektów własnych i 

       zamówionych.

8.    Dokumentowanie własnych dokonań twórczych.

9.    Profesjonalne prezentowanie własnych poglądów i dokonań twórczych.

 

IV PROCEDURY OSIĄGANIA CELÓW

Ujęte w programie cele zostaną zrealizowane poprzez proponowaną działalność 

warsztatową - ćwiczenia :

  • działania interdyscyplinarne na pograniczu różnych dziedzn sztuki,
  • tematy przygotowane przez uczniów
  • testy,
  • krytyczna analiza projektów i zjawisk plastycznych na podstawie dyskusji, projekcji przeźroczy i filmów,
  • praktyczne ćwiczenia projektowe,
  • ćwiczenia utrwalające wiedzę teoretyczną i nabyte umiejętności praktyczne,

 

    Każda z tych form  wpływa na kształtowanie innych dyspozycji i umiejętności. Stosowanie ich wszystkich przyczynia się do zamiłowań  plastycznych i opanowania warsztatu i wiedzy teoretycznej wybranej specjalności. Podczas całego procesu nauczania należy zwrócić uwagę na związki treści z pozostałymi przedmiotami w szczególności warsztatowymi i traktującymi o historii i teorii sztuki.

V  OCENIANIE

 

Przy ustalaniu oceny z przedmiotu „Dekorowanie wnętrz" należy w szczególności brać pod uwagę wysiłek wkładany przez ucznia w wywiązywanie się z obowiązków wynikających ze specyfiki tych zajęć. Ponadto ocenie podlegają następujące czynności ucznia:

  • umiejętność pracy w zespole,
  • przełożenie zdobytych wiadomości na praktyczne działania w wybranej specjalności

     artystycznej,

  • staranność, sumienność,
  • warsztat pracy i nabywane umiejętności warsztatowe
  • wypowiedzi ustne i pisemne
  • czynny udział w zajęciach szkoły,

         poza szkołą,

  • osiągnięcia praktyczne,

 

Ocenie podlegają, także dodatkowe, samodzielne prace uczniów, których zamiar wykonania uczeń zgłasza nauczycielowi we wcześniejszym terminie.

Zaleca się stosowanie kryteriów oceniania według taksonomii ABC B. Niemierki.

A - zapamiętanie podstawowych wiadomości, rozumienie poleceń, prawidłowe  

      rozpoczynanie prostych zadań,

B - rozumienie podstawowych wiadomości, rozumienie instrukcji, wykonywanie

      wyodrębnionych czynności zgodnie z instrukcją,

C - stosowanie umiejętności i wiadomości w sytuacjach typowych,

D - stosowanie umiejętności w sytuacjach problemowych.

   Warunkiem otrzymania promocji na jest zaliczenie podanych na każdy semestr  ćwiczeń, uczestniczenie w zajęciach i korektach, systematyczne wywiązywanie się z zadań i obowiązków szkolnych.

 

VI EWALUACJA PROGRAMU

 

          Sprawdzenie zgodności programu z umiejętnościami ucznia odbywa się poprzez:

           -   ankiety

 

          Ewaluacja całościowa zostanie przeprowadzona po zakończeniu cyklu kształcenia.

          Program podlegał będzie również ewaluacji cząstkowej podczas trwania procesu

          dydaktycznego

 
VII NARZĘDZIA BADAWCZE

 

          Proponuje się wprowadzić przykładową ankie dla ucznia.                         '

 

ANKIETA DLA UCZNIÓW

 

  • Które wiadomości zdobyte na przedmiocie „dekorowanie wnętrz" przydadzą ci się w praktycznej pracy plastyka dekoratora ........................................................................................

.......................................................................................................................................

  • Które wiadomości wydają Ci się zbędne ?Dlaczego ?..............................

.......................................................................................................................................

  • Jakie tematy wprowadził/iła byś? Na zajęcia.....................................................................

.......................................................................................................................................

  • Jakie, Waszym zdaniem, były cele zajęć ?................................................................

.......................................................................................................................................

  • Czego się nauczyliście ?...........................................................................................

.............................................................................................................................................

..........................................................................................................................................

...........................................................................................................................................

VIII BIBLIOGRAFIA

 

  • - Giermakowski M., Konstruowanie programu autorskiego, Nowe w szkole 1/97-98,

      Warszawa,

      -    Koprowska D., Kramek Zb., Projektowanie i konstruowanie programów nauczania,  

      Edukacja Dorosłych, 1994 nr3,

  • - Kuczyńska J.M., Pomiar dydaktyczny, Szkoły Artystyczne „Top-Art." ODN, Szczecin

            1999,

  • - Kupisiewicz Cz., Podstawy dydaktyki ogólnej, Polska Oficyna Wydawnicza „BGW",

      Warszawa 1996,

      -    Niemierko B., Między oceną szkolną a dydaktyką, WSiP, Warszawa 1991,

      -    Niemierko B., Pomiar wyników kształcenia WSiP, Warszawa 1999,

  • - Pachociński R., Konstruowanie szkolnych programów nauczania, Nowa Szkoła, 1995

      nr1,

  • - K.J Szmidt „Przewodnik metodyczny dla nauczycieli. Porządek i przygoda. Lekcje

      twórczości, Warszawa 1997

  • - Kościelecki S. „Współczesna koncepcja wychowania plastycznego", PWN Warszawa 1975

 

Marcin Makaś - PRACOWNIE KARKONOSKIE

komentarze (3) | dodaj komentarz

PODSTAWY PROJEKTOWANIA-KOMPOZYCJA policealne studium plastyczne

 

„PODSTAWY PROJEKTOWANIA - KOMPOZYCJA"

PROGRAM AUTORSKI

Policealne studium plastyczne I,II semestr

 

I CELE KSZTAŁCENIA I WYCHOWANIA

1.      Przygotowanie do statusu odbiorcy i twórcy dziedzictwa kulturowego.

2.      Wyposażenie uczniów w wiedzę oraz umiejętności manualne i warsztatowe w zakresie kształconych dziedzin sztuk plastycznych.

3.      Rozbudzanie twórczej i refleksyjnej postawy wobec siebie i świata,  wartości estetycznych, etycznych i innych.

4.      Pobudzanie aktywności intelektualnej, kształtowanie postaw kreatywnych,  zainteresowań i zamiłowań w tworzeniu szeroko pojmowanej kultury plastycznej.

5.      Rozwijanie inwencji, wyobraźni i wrażliwości plastycznej uczniów poprzez własną aktywność twórczą oraz poznawanie najwybitniejszych osiągnięć sztuki.

6.      Wyrabianie umiejętności wnikliwej i wrażliwej obserwacji natury.

7.      Kształtowanie umiejętności interpretowania, wartościowania oraz świadomego korzystania  z szeroko pojętych zjawisk z zakresu sztuki.

8.      Pogłębianie zainteresowań uczniów poprzez poszukiwanie wiedzy, zdobywanie doświadczeń, działanie innowacyjne i eksperymentalne.

9.      Stwarzanie warunków dla twórczego rozwoju oraz indywidualnej artykulacji plastycznej osobowości ucznia, do integrowania wiedzy plastycznej na wszystkich przedmiotach artystycznych.

10.    Kształtowanie wrażliwości na świat i ludzi w oparciu o ogólnoludzkie wartości moralne,   etyczne i estetyczne zawarte w dziełach sztuki.

11.    Rozwijanie sprawności i umiejętności poprzez ukazywanie uniwersalnych metod posługiwania się środkami artystycznymi i technologicznymi.

12.    Systematyczne ukazywanie kultury i tradycji jako postawy ciągłości sztuki światowej

 i narodowej oraz czynnika ich twórczych przemian.

13.    Ukazywanie uczniom różnych funkcji sztuki - estetycznej, poznawczej, użytkowej,  emocjonalno - terapeutycznej, religijnej.

14.    Inspirowanie uczniów do aktywności twórczej, udziału w różnych formach konfrontacji artystycznych.

15.    Podejmowanie działań promujących uczniów aktywnych i szczególnie uzdolnionych.

16.    Stwarzanie profesjonalnych warunków do dalszego kształcenia, w szczególności na studiach plastycznych.

II TREŚCI NAUCZANIA

Podstawy projektowania - kompozycja

Treści nauczania

 

1.   Środki wyrazu artystycznego w różnych dziedzinach sztuki -analogie i relacje.

2.   Analiza percepcji wzrokowej. Podstawy psychofizjologii widzenia.

3.   Zasady kompozycji na płaszczyźnie i w przestrzeni - istota przekazu w działaniach 

      plastycznych.

4.   Studia i interpretacje z natury w procesie projektowania.

5.   Relacje między obrazem (znakiem) i słowem (literą), treścią a formą przekazu

      artystycznego.

6.   Kompozycja  zapisu,  jedność stylistyczna liternictwa i innych znaków,

7.   Litera i układ literniczy; zasady budowy litery i kompozycji literniczej. Podstawy 

      typografii i technik wydawniczych.

8.   Praktyczna strona. działań artystycznych -projektowania w zakresie sztuk plastycznych:

      1/ tradycyjne  i współczesne (w tym komputerowe) techniki i technologie,

      2 /dokumentacja projektowa; rysunkowa (w tym znormalizowane rysunki techniczne i 

      opisy), graficzna, malarska, fotograficzna i cyfrowa (z użyciem urządzeń i programów  

      komputerowych - graficznych,  malarskich, wydawniczych i innych).

I semestr

1.Środki wyrazu artystycznego w różnych dziedzinach sztuki -analogie i relacje.

  • - dziedziny sztuki :malarstwo, rzeźba, grafika, fotografia, wzornictwo, wystawiennictwo
  • - wzajemne przenikania i zależności
  • - podstawy techniki i technologii sztuk plastycznych

2.Analiza percepcji wzrokowej. Podstawy psychofizjologii widzenia.

  • - budowa oka
  • - proces widzenia i percepcji wzrokowej

3.Zasady kompozycji na płaszczyźnie i w przestrzeni - istota przekazu w działaniach plastycznych.

  • - kompozycja statyczna i dynamiczna, symetryczna i asymetryczna, wprowadzenie dominanty
  • - rozbudowa kompozycji przez kontrast, mocne punkty, rytm i jego zakłócenie

II semestr

4.Studia i interpretacje z natury w procesie projektowania.

  • - podstawy bioniki

5.Relacje między obrazem (znakiem) i słowem (literą), treścią a formą przekazu artystycznego.

  • - podstawy komunikacji wizualnej
  • - podstawy wystawiennictwa: technologia przygotowania prac do ekspozycji (oprawa, passeparout, ekspozycja form przestrzennych, oświetlenie;

      sposoby prezentacji (wystawy, prezentacje multimedialne)

6. Kompozycja  zapisu,  jedność stylistyczna liternictwa i innych znaków,

  • - historia liternictwa
  • - wstęp do typografii

7. Litera i układ literniczy; zasady budowy litery i kompozycji literniczej. Podstawy typografii i technik wydawniczych.

  • - podstawy liternictwa
  • - budowa litery: światło między literami, wyrazami, wierszami
  • - układ graficzny: kompozycje tekstu i grafiki
  • - podstawowe techniki druku:

wklęsłodruk, wypukłodruk, sitodruk, offset

8. Praktyczna strona. działań artystycznych -projektowania w zakresie sztuk plastycznego:

1/ tradycyjne  i współczesne (w tym komputerowe) techniki i technologie,

2/dokumentacja projektowa; rysunkowa (w tym znormalizowane rysunki techniczne i opisy), graficzna malarska, fotograficzna i cyfrowa (z użyciem urządzeń i programów komputerowych - graficznych, malarskich, wydawniczych i innych).

  Podstawy przekazu projektowego:

  • - Rysunek techniczny, skala, układ rzutów, wymiarowanie, opis
  • - Zasady rzutowania, budowa makiet i modeli, tworzenie plansz prezentacyjnych, dokumentacja techniczna, rysunkowa, plastyczna (malarska, rysunkowa, fotograficzna, filmowa)

III ZAŁOŻONE OSIĄGNIĘCIA UCZNIÓW PO ZAKOŃCZENIU EDUKACJI

1.    Świadome posługiwanie się obrazem (znakiem)  i słowem (literą).

2.    Świadome posługiwanie się warsztatem technicznym w projektowaniu , w tym  

       urządzeniami wykorzystującymi zapis cyfrowy.

3.    Opanowanie umiejętności tworzenia wielowariantowych dokumentacji projektowych.

4.    Wykorzystywanie nabytej wiedzy i umiejętności  w tworzeniu prac plastycznych z 

       zakresu  kształconej specjalności.

5.    Dokumentowanie własnych dokonań twórczych

6.    Profesjonalne prezentowanie i konfrontowanie własnych poglądów i dokonań twórczych.

IV PROCEDURY OSIĄGANIA CELÓW

Ujęte w programie cele zostaną zrealizowane poprzez proponowaną działalność 

warsztatową - ćwiczenia :

-działania interdyscyplinarne na pograniczu różnych dziedzn sztuki,

-tematy przygotowane przez uczniów

-testy,

-krytyczna analiza zjawisk plastycznych na podstawie dyskusji,  projekcji przeźroczy i 

  filmów,

- łączenie plastyki z elementami literatury, historii, teatru

- malowanie,

- rysowanie,

- modelowanie,

- słuchanie utworów muzycznych,

- ćwiczenia utrwalające wiedzę teoretyczną i nabyte umiejętności praktyczne,

- percepcję dzieł sztuki,

- korzystanie z mediów,

- uczestnictwo w imprezach kulturalnych różnego typu.

    Każda z tych form kształtuje inne dyspozycje i umiejętności, a dopiero stosowanie ich wszystkich przyczynia się do ogólnej wrażliwości i rozwijania zainteresowań i zamiłowań  plastycznych. Podczas całego procesu nauczania należy zwrócić uwagę na związki treści z pozostałymi przedmiotami w szczególności kierunkowymi, warsztatowymi i traktującymi o historii i teorii sztuki.

V OCENIANIE

Przy ustalaniu oceny z przedmiotu „Podstawy projektowania - kompozycja" należy w szczególności brać pod uwagę wysiłek wkładany przez ucznia w wywiązywanie się z obowiązków wynikających ze specyfiki tych zajęć. Ponadto ocenie podlegają następujące czynności ucznia:

- umiejętność pracy w zespole,

- przełożenie zdobytych wiadomości na praktyczne działania w wybranej specjalności 

     artystycznej,

- staranność, sumienność,

- warsztat pracy i nabywane umiejętności warsztatowe

- wypowiedzi ustne i pisemne

- czynny udział w zajęciach kulturalnych na terenie klasy, szkoły,

         poza szkołą,

- osiągnięcia w olimpiadach, konkursach, przeglądach.

 

Ocenie podlegają, także dodatkowe, samodzielne prace uczniów, których zamiar wykonania uczeń zgłasza nauczycielowi we wcześniejszym terminie.

Zaleca się stosowanie kryteriów oceniania według taksonomii ABC B. Niemierki.

A - zapamiętanie podstawowych wiadomości, rozumienie poleceń, prawidłowe  

      rozpoczynanie prostych zadań,

B - rozumienie podstawowych wiadomości, rozumienie instrukcji, wykonywanie

      wyodrębnionych czynności zgodnie z instrukcją,

C - stosowanie umiejętności i wiadomości w sytuacjach typowych,

D - stosowanie umiejętności w sytuacjach problemowych.

Wymagania na poszczególne oceny z przedmiotu „Podstawy projektowania - kompozycja" w szkole policealnej

Semestr 1

 

Lp.

Uczeń

Kategoria celu

 

 

         Wymagania

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ocena dopuszczająca

ocena dostateczna

ocena dobra

ocena bardzo dobra

1

Zna podstawowe pojęcia

ABC

 

Zna i prawidłowo używa pojęć:

malarstwo, rzeźba, grafika, fotografia, wzornictwo, dominanta, kompozycja, kontrast

Zna i prawidłowo używa pojęć:

malarstwo, rzeźba, grafika, fotografia, wzornictwo, proces widzenia, dominanta, kompozycja symetryczna i niesymetryczna, kontrast, mocne punkty obrazu

Zna i prawidłowo używa pojęć: malarstwo, rzeźba, grafika, fotografia, wzornictwo, proces widzenia, percepcja widzenia dominanta, kompozycja statyczna dynamiczna, symetryczna i niesymetryczna, kontrast, mocne punkty obrazu, rytm, zakłucenia rytmu

2

Wykonuje prace plastyczne i projekty

C

 

Rozwiązuje problemy kompozycji na płaszczyźnie i podstawowe w przestrzeni

Rozwiązuje problemy kompozycji na płaszczyźnie i w przestrzeni

Rozwiązuje złożone problemy kompozycyjne na płaszczyźnie i w przestrzeni

3

Jest aktywny

D

 

 

 

podejmuje dodatkowe prace, np., przygotowuje materiały do tematu zajęć itp.

Ocenę celującą otrzymuje: uczeń, którego wiedza i umiejętności wykraczają poza program, laureat konkursów, olimpiad.

 

Opanowani podstawy wiadomości semestru I wymogiem do rozpoczęcia realizacji semestru II.

Semestr 2

 

Lp.

Uczeń

Kategoria celu

 

 

         Wymagania

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ocena dopuszczająca

ocena dostateczna

ocena dobra

ocena bardzo dobra

1

Zna podstawowe pojęcia

ABC

 

 

Zna i prawidłowo używa pojęć: znak, litera, oświetlenie, wystawiennictwo, typopgrafia, wkłęsłodruk, wypukłodruk, rzutowanie, przekrój, makieta, model,  skala, dokumentacja projektowa

Zna i prawidłowo używa pojęć: znak, litera, passeparout, oświetlenie, wystawiennictwo, typopgrafia, wkłęsłodruk, wypukłodruk, płaskodruk, sitodruk, rzutowanie, przekrój, makieta, model, plansza prezentacyjna, skala, dokumentacja projektowa

 

2

Wykonuje prace plastyczne i projekty

C

 

 

Potrafi stworzyć dokumentacje projektową: rzuty, przekroje

Tworzy kompozycje i liternicze, stosuje w praktyce zasady wystawiennictwa

Potrafi stworzyć dokumentacje projektową: plansze, rzuty, przekroje

Tworzy kompozycje typograficzne i liternicze, stosuje w praktyce zasady wystawiennictwa

3

Jest aktywny

D

 

 

 

podejmuje dodatkowe prace, np., przygotowuje materiały do tematu zajęć itp.

Ocenę celującą otrzymuje: uczeń, którego wiedza i umiejętności wykraczają poza program, laureat konkursów, olimpiad.

 

VI EWALUACJA PROGRAMU

 

          Sprawdzenie zgodności programu z umiejętnościami ucznia odbywa się poprzez:

           -   ankiety

          Ewaluacja całościowa zostanie przeprowadzona po zakończeniu cyklu kształcenia.

          Program podlegał będzie również ewaluacji cząstkowej podczas trwania procesu

          dydaktycznego

VII NARZĘDZIA BADAWCZE

          Proponuje się wprowadzić przykładowe ankiety dla ucznia.                         '

ANKIETA DLA UCZNIÓW

  • Które wiadomości zdobyte na przedmiocie „podstawy projektowani - kompozycja" przydadzą ci się na innych przedmiotach........................................................................................

.......................................................................................................................................

  • Które wiadomości wydają Ci się zbędne ?Dlaczego ?..............................

.......................................................................................................................................

  • Jakie tematy wprowadził/iła byś? Na zajęcia.....................................................................

.......................................................................................................................................

  • Jakie, Waszym zdaniem, były cele lekcji ?................................................................

.......................................................................................................................................

  • Czego się nauczyliście ?...........................................................................................

.............................................................................................................................................

..........................................................................................................................................

...........................................................................................................................................

VIII BIBLIOGRAFIA

  • - Giermakowski M., Konstruowanie programu autorskiego, Nowe w szkole 1/97-98,

      Warszawa,

      -     Kędzior-Niczyporuk E., Wprowadzenie do pedagogiki zabawy, Klanza, Lublin 1998,

  • - Koprowska D., Kramek Zb., Projektowanie i konstruowanie programów nauczania,

      Edukacja Dorosłych, 1994 nr3,

  • - Kuczyńska J.M., Pomiar dydaktyczny, Szkoły Artystyczne „Top-Art." ODN, Szczecin

            1999,

  • - Kupisiewicz Cz., Podstawy dydaktyki ogólnej, Polska Oficyna Wydawnicza „BGW",

      Warszawa 1996,

      -    Niemierko B., Między oceną szkolną a dydaktyką, WSiP, Warszawa 1991,

      -    Niemierko B., Pomiar wyników kształcenia WSiP, Warszawa 1999,

  • - Pachociński R., Konstruowanie szkolnych programów nauczania, Nowa Szkoła, 1995

      nr1,

  • - Reichel G., Rabenstein R., Thanhoffer M., Grupa i ruch, AGB, Centrum Animacji

      Kultury, Warszawa 1997.

  • - K.J Szmidt „Przewodnik metodyczny dla nauczycieli. Porządek i przygoda. Lekcje

      twórczości, Warszawa 1997

  • - Wallon P. Cambier A., Engelhart D. "Rysunek dziecka" Warszawa 1993
  • - Olinkiewicz O. Repsch E, „Warsztaty edukacji twórczej" Wydawnictwo Europa 2001
  • - Kościelecki S. „Współczesna koncepcja wychowania plastycznego", PWN Warszawa 1975
Szuman S. „O sztuce i wychowaniu estetycznym", Państwowe Zakłady Wydawnictw Szkolnych 1962

Marcin Makaś - PRACOWNIE KARKONOSKIE

komentarze (1) | dodaj komentarz

PRZEPISY NA MASĘ SOLNĄ

 

Masa solna

Masa solna do wyrobu prostych modeli

 

 200 g mąki

200 g soli

125 cm3 wody

Masa solna do wyrobu małych modeli

  

200 g mąki

200 g soli

100 g mąki ziemniaczanej

150 cm3 wody

Elastyczna masa solna do wyrobów schnących na powietrzu


 200 g mąki

200 g soli

2 łyżki kleju do tapet

125 cm3 wody

Ścisła masa solna do wyrobu dużych modeli

 

 200 g mąki

400 g soli

125 cm3 wody

Ścisła masa solna do wyrobu kafli i płat

 
200 g mąki

400 g soli

2 łyżki kleju do tapet

125 cm3 wody

 Najczęściej stosowane proporcje to 1: 1 . Jedna porcja soli i jedna porcja tyle samo ważącej mąki. Pamiętajcie jednak, że sól jest 2 razy cięższa od mąki. Czyli jedna szklanka soli na dwie szklanki mąki

 powodzenia



komentarze (0) | dodaj komentarz

ABSTRAKCJA W SKRÓCIE

   Próby zapanowania nad formalną strona malarstwa zawsze były bardzo zróżnicowane. Zdeterminowane trochę tym, co już było i jakże bogate tym co w artystach nowe, świeże i indywidualne. Począwszy od kubizmu (a może jeszcze wcześniej) artyści świadomie rozpoczęli poszukiwania nowej formy, która ewoluowała z deformacji (kubistycznej) rzeczywistości do zupełnej bezprzedmiotowości (abstrakcji) i rozwija się do dziś w nieprzewidywalnym kierunku.  Abstrakcyjny - to inaczej oderwany, ogólny. Nazwa jak większość w historii sztuki przypadkowa. Należałoby raczej powiedzieć bezprzedmiotowość, sztuka nieprzedstawieniowa.

   Oficjalny ojcem abstrakcyjnego malarstwa sztalugowego jest niewątpliwie Rosjanin Wassyli Kandinsky (1886 - 1944). Sztuka abstrakcyjna jednakże jest bardzo dawną formą wypowiedzi, znaną już w prehistorii w postaci np. tajemniczych znaków towarzyszących malowidłom w grotach epoki paleolitu, a przede wszystkim na naczyniach i przedmiotach artystycznych epoki neolitu i brązu. Kandinsky jak wielu jego ówczesnych kolegów (Klee, Malewicz) był mistykiem malarstwa. Obce mu były wartości jakie niósł z sobą postęp i nauka, pragnął natomiast odrodzenia sztuki, poprzez „nową sztukę czystej siły wewnętrznej". W swojej pełnej pasji książce „O pierwiastku duchowym w sztuce" podkreślał psychologiczne działanie czystego  koloru, porównując np. oddziaływanie czystej czerwieni do oddziaływania trąbki.  Czystą formę Kandinsky postrzegał jako ekspresję stanów duchowych, a obraz jako autonomiczne istnienie, niezależne od kształtów poznanej zmysłowo natury. Kompozycje jego obrazów były rozluźnione, otwarte, plamy barwne, zdecydowane, nasycone, o niesprecyzowanych zarysach, współdziałały z graficznymi formami linearnymi.Czując wewnętrzne spełnienie i przekonanie do słusznościKandinsky  wystawia swoje pierwsze próby w dziedzinie „muzyki barwy", które zapoczątkowały kierunek nazwany potem malarstwem abstrakcyjnym.

Czy eksperyment ten był słuszny i udany? Można spekulować, jednak łatwo zrozumieć jakie zmiany w sztuce za sobą pociągnął. Obok Kandinskyego twórcami abstrakcyjnego malarstwa i rzeźby byli m. in. Rosjanie: Kazimierz Malewicz, Aleksander Rodczenko, Holendrzy: Piet Mondrian, Theo van Doesburg, wraz z artystami grupy De Stijl, i wielu przedstawicieli Szkoły Bauhaus. W konstruktywiźmie  i Bauhausie doświadczenia artystyczne w czystej rzeźbie i malarstwie wykorzystano do projektowania form użytkowych i architektury. Fala sztuki nieprzedstawieniowej zalała Amerykę i Europę. Kolorowa muzyczna bazgranina Kandinskyego otworzyła drzwi takim odmianom abstrakcji jak: informel, abstrakcja ekspresjonistyczna, abstrakcja aluzyjna, action painting, taszyzm, malarstwo kaligraficzne, abstrakcja chromatyczna, malarstwo materii i „art.-brut" oraz abstrakcji geometrycznej.  Prawdziwy wybuch nastąpił na lata pięćdziesiąte, kiedy sztuka musiała odreagować i uciec od bolesnych przeżyć drugiej wojny światowej.
   Jednym z  najgłośniejszych po Kandinskym abstrakcjonistą był wybitny malarz amerykański Jackson Pollock  (1912 - 1956). Pollock dzięki swojej odmianie abstracji action painting  stał się w szybkim czasie symbolem pełnego rozmachu malarstwa amerykańskiego. Od końca lat czterdziestych zaczynają powstawać w pracowni Pollocka obrazy na płótnach nie naciągniętych na blejtramy. Wielkie prostokątne płachty leżą na podłodze lub rozpięte są na ścianach. Malarz zapełnia je przy pomocy patyków i szpachli, ale przede wszystkim płynną  lejącą się farbą wylewaną np.. z dziurawej puszki. Owa metoda malowania dripping pozwalała malarzowi niejako scalić się z malowanym obrazem, wejść w trakcie do środka. Pollock chodzi po swoich pracach, pracował jednocześnie np. na czterech płótnach rozwieszonych na ścianach. Patrząc na obrazy Pollocka odczuwa się, że w procesie ich powstania istotną rolę grał przypadek. Analizując jednak kolor, kompozycji i fakturę, możemy stwierdzić, że finał jest dziełem przemyślanym i świadomym. Action painting jest próbą opozycji wobec abstrakcji geometrycznej, o której napiszę później.   Kolejną alternatywą geometryzacji abstrakcji jest sztuka informel. Informel - sztuka bez formy, abstrakcja ekspresjonistyczna. Malarstwo charakteryzuje się  dużą mocą wyrażoną przez ostry kolor, bardzo namacalną fakturę (reliefową) i użyciem silnych materiałów takich jak: lakiery, tworzywa sztuczne itp. Łatwo ją rozpoznać po impulsyności formy. Abstrakcje ekspresjonistyczną możemy znależć we wszystkich rodzajach malarstwa nierzedstawieniowego. Oczywiście oprócz abstrakcji geometrycznej, Jej przedstawiciele to m. in. Wilhelm de Konning, Pierre Soulages, Franz Kline.  We Francji informel przybrał nazwę taszyzm. Nazwa pochodzi od francuskiego słowa „tache" - plama. Obrazy postają przez rozlewanie, rozpryskiwanie i swobodne rzucanie farby na płótno. Swobodne plamy wywodzą się od Kandinskyego, tworzone są prawie automatycznie niczym automatyczny surrealizm. Jednak i tu jak w action painting o ostatecznym kształcie dzieła decyduje sam artysta. W taszyźmie z góry założona jest kompozycja działa, a nie jak u Pollocka rozciągająca się bez początku i końca. Do artystów tworzących w tym nurcie można zaliczyć m. in. Alfreda Otto Wolfgnga Schulze - Bothkana (WOLSA),Georgesa Mathieu.   Kandinsky i Modrian byli mistykami, którzy chcieli „zdzierając zasłonę pozorów dotrzeć do wyższej prawdy". Pod wpływem tego dochodzenia i dalekowschodniego mistycyzmu powstała kolejna odmiana malarstwa abstrakcyjnego - malarstwo kaligraficzne. Artyści tego nurtu stawiali na swoich płótnach proste znaki, rzucane spontanicznie, lub jako siatka gęstego pisma poplątanych linii bez początku i końca. Do przedstawicieli możemy zaliczyć m. in. Marka Tobeya, Hansa Hartunga, Cappo Grossieo.

 Przeciwieństwem abstrakcji ekspresjonistycznej jest abstrakcja chromatyczna - kolor field painting. Obciążona doświadczeniami fowizmu i surrealizmu, powstała w Stanach Zjednoczonych. Jest to abstrakcja medytacyjna o bardzo silnym oddziaływaniu na widza.  Oddziaływanie spotęgowane jest umieszczaniem tego malarstwa (płótna o bardzo dużych rozmiarach) w małych wnętrzach, bez możliwości odejścia i nabrania przez widza dystansu. Płótno dosłownie wchłania, obrazy powalają swoim „dzikim" spokojem, ogromną głębią  a zrazem płaskością. Wielkie płaszczyzny jednego koloru np. w dwóch zbliżonych odcieniach nałożone jedna na drugą o zmiękczonych krawędziach, pełne tajemnicy z każdego wyciągają badawczą naturę. Color field painting był reakcją na tandetę i krzykliwość pop - artu. Przedstawiciele to m. in. Mark Rothko, Barnett Newman, Clyfford Still. 

 Kontynuacją taszyzmu, syntezą ekspresjonizmu i surrealizmu połączonego z magia jest malarstwo materii. Pokazuje zastosowane do jego tworzenia materiały bardzo naturalistycznie. Gruba faktura, skorupa, wyciskane, wydrapane lub narysowane dziwne znaki. W skrócie malarstwo kojarzące się z działaniami umysłowo chorej osoby  lub dziecka. Pobazgrane chodniki, lub ściany brudnych dzielnic. Niektóre popularne wtedy materiały „malarskie" to gips, mąka, miał węglowy, szmaty, sznury itd. Przypomina rozpad żywego organizmu, miazgę. Artyści przywiązują wagę do dosłowności zastosowanych przez siebie materiałów. „Jest to malarstwo będące na granicy tego co już nie jest malarstwem" jak stwierdził Dubufft, który jest jednym z przedstawicieli malarstwa materii.

   Abstrakcja geometryczna - która jest przeciwstawieniem tego co opisywałem wczesniej, kontynuowana była w tradycji konstruktywizmu i bauhausu. Nazywana także abstrakcją pomalarską bazuje na działaniu koloru w prostych formach, bez sugestii odczuciowych czy przedmiotowych. Stapia się w jedno dzieło techniki, rzeźby i malarstwa. Sztuka pełna dycypliny, prostoty, czystości i elegancji. Malarze tacy jak Piet Mondrian, badali zależność między kolorami podstawowymi, pionami, poziomami i skosami, a rzeźbiarze np. Ben Nicholson skoncentrowali się na związkach zachodzących pomiędzy prostymi kształtami takimi jak koło, prostokąt, czy kwadrat. Malarze tego nurtu mieli trudne zadanie wybrania tylko jednej możliwości z wielu kombinacji swoich poziomów i pionów. Nie mieli oparcia w tradycji jak malarze przedstawieniowi którzy z góry wiedzieli do czego zmierzają. Jednak dzieła te oglądane dziś wydają się szalenie proste. Lecz budzą (przynajmniej u mnie) pewien respekt.

   Kolejnym odmieńcem od abstrakcji ekspresjonistycznej i jej swobodnego poczynania i braku dyscypliny  jest optical - art. - sztuka optyczna. Reprodukcje dzieł optical - artu nie przekazują dostatecznie ich wyrazu ani formy. Konieczny jest bezpośredni z nimi kontakt. Są to abstrakcyjne kompozycje malarskie lub barwne reliefy o dwóch, trzech lub więcej płaszczyznach wystających z tła. Są wśród nich także prace czarno - białe. Układy są otwarte, kształty zgeometryzowane umieszczone w wyraźnych rytmach matematycznego wręcz porządku. Oglądając mamy wrażenie drgania, przesuwania, migotania, głębi itp. Jak kiedyś Kandinsky badał muzykę, tak artyści op - artu badał optykę i kontrasty barw,  fizykę - wszyscy tym samym narzędziem jakim jest sztuka.   Do prac abstrakcyjnych zaczęto powoli wprowadzać ruch „fizyczny", prawdzie lustra tworzące odbicia, prawdziwy dźwięk, silniki i elektronikę.

Bazgraniny muzyczne Wassilya zagrały już teraz naprawdę. Bardzo szerokie spektrum sztuki abstrakcyjnej (od malarstwa sztalugowego przez rzeźbę, sztukę ziemi i optical - art. do instalacji naszpikowanych elektroniką) wytworzyło nowy rodzaj reakcji pomiędzy odbiorcą i dziełem.  Dawniej, oprócz formy która także potrafiła czasem zadziwić jej współczesnych (np. impresjonizm) widz kontemplujący dzieło chcąc nie chcąc musiał ustosunkować się do jego treści. Wciągnięty nagle w szybki wir abstrakcji stracił treść i został oblany czystą formą.   Oglądanie abstrakcji wyrwanych z kontekstu historii sztuki wywiera również rozmaite emocje, nasuwając często widzom nieprzygotowanym lub nieświadomym cichą myśl „że to, to każdy by zrobił". Mimo to z wiedzą o przesłankach kierujących artystami lub bez niej sztuka abstrakcyjna nigdy nie pozostaje „bez komentarza". Jednych przedstawienie nieprzedstawiające zachwyca, innych bulwersuje, ale na każdego ma emocjonalny wpływ. Zarówno w pierwszym zetknięciu jak i przy próbie dokładniejszej analizy

Marcin Makaś - PRACOWNIE KARKONOSKIE



komentarze (1) | dodaj komentarz

Zdjęcia w galeriach.


środa, 23 kwietnia 2014

Licznik odwiedzin:  95 111  

O MNIE

Marcin Makaś - magister sztuki, artysta plastyk , oligofrenopedagog, arteterapeuta i architekt.
Po etapie "szczecińskim" wróciłem z powrotem do domu - w góry. Tu mieszkam i tworze. Moja praca twórcza nierozerwalnie wiąże się z pracą terapeutyczną i edukacyjną. Te trzy dyscypliny łączą się tworzą całość.
Projekt PRACOWNIE KARKONOSKIE rozpoczęliśmy w 2008 roku, od tego czasu PRACOWNIE przeprowadziły dziesiątki warsztatów i kursów artystycznych. Były i są inicjatorem wielu wydarzeń kulturalnych. Pracownie Karkonoskie to miejsce przyjazne osobą niepełnosprawnym.

REALIZUJEMY PROJEKTY SYSTEMOWE DLA OPS, MOPS I PCPR. BEZ POŚREDNIKÓW!!!! GWARANCJA NAJWYŻSZEJ JAKOŚCI I NAJNIŻSZEJ CENY. NIE DAJCIE SIĘ NACIĄGAĆ POŚREDNIKOM BEZ KADRY I KWALIFIKACJI!!! Chętnie odpowiemy na każde zapytanie ofertowe z zakresu edukacji i terapii.

kontakt:
pracowniekarkonoskie@wp.pl
sztukadzieci@wp.pl
tel 698 708 376

Ulubione strony

GORĄCO POLECAMY ZAPRZYJAŹNIONE STRONY

Zagłosuj na nas MIEJSCE DOBREJ ENERGII

Zwiększasz nasze notowania wchodząc przez:

Kalendarz

« kwiecień »
pn wt śr cz pt sb nd
 010203040506
07080910111213
14151617181920
21222324252627
282930